Të formuar për të qenë të lirë

Ushtrimet shpirtërore

Ushtrimet Shpirtërore, fryt i frymëzimit të Zotit i gjetur nga prirja shpirtërore e Injacit, është burimi që lind mënyrën tonë e të krijuarit të marrëdhënies me Zotin, me veten tonë dhe me botën. Ёshtë një kohë që jetojmë çdo vit, jashtë jetës sonë të zakonshme, që na lejon të hyjmë në realitetin me të njëjtat ndjenja të Krishtit. Ёshtë një ecje e strukturuar dhe e personalizuar që lejon të vendosë rregull në jetën tonë dhe të gejmë qendrën shtytëse të veprimit tonë: marrëdhënia e gjallë me të Ringjallurin.

Meditimi i përditshëm

Mënyra jonë e të luturit të përditshëm qëndron në meditimin personal të Fjalës së Hyjit. Një kohë heshtjeje e brendshme ku të jetuarit e ditës, i përbërë nga angazhimet, marrëdhëniet dhe situatat, futet në brendësi të Fjalës që t’i lejojë zemrës sonë që të rrahë në bazë të kordave që preken. Ushtrimi i durueshëm i metodës injaciane të lutjes nxit vazhdimisht ndërgjegjen tonë që të dallojë “ndryshimet shpirtërore” që na vënë në veprim dhe të njohim ata që vijnë nga Shpirti. Ushtrohemi kështu në artin e shoshitjes.

Shqyrtimi i ndërgjegjes

Nuk bëhet fjalë që të rimendojmë çdo ditë të kaluarën dhe të gjykojmë si të mirë apo të keqe atë që kemi bërë. Shqyrtimi i ndërgjegjes shërben më shumë që të rekuperojmë shikimin dashamirës me të cilin Hyji e shikon jetën tonë dhe ta hedhim në ditën e sapo kaluar. Dalin në pah kështu ngushëllimet dhe pikëllimet që kemi jetuar: janë vendet në të cilët liria jonë luhet në situata të ndryshme, herë duke u zgjeruar, herë duke u prishur. Të jetuarit tonë, i përfshirë nga dashuria e Atit, bashkohet nëpërmjet falënderimit apo kërkimit të faljes që nisen nga zemra.

Thello përshpirtërinë injaciane (CIS) >

Miqësia mes nesh

Misioni i përbashkët është hapësira që na është dhënë për të mësuar që ta duam njëri-tjetrin dhe të kemi besim te njëri-tjetri. Në kohën e formimit na ofrohen hapësira të gjëra të të dhuruarit falas, ku “humbja e kohës” mes nesh është kushti që na lejon të kultivojmë marrëdhënie miqësie të forta dhe të qëndrueshme, duke na shtyrë që të bashkëndajmë lirisht dhe në mënyrë jo formale përvojën e jetës, të ndierit, punën e përditshme, jetën e brendshme. Mirëkuptimi që ndërtohet bëhet dëshmi aktive në momentin në të cilin punojmë së bashku.

Bashkëpunimi

Bashkëpunimi jashtë Shoqërisë na nxitë që të kujtojmë se identiteti ynë prej rregulltari merr domethënie vetëm duke e kontekstualizuar në një botë marrëdhëniesh ku pasurohemi së bashku. Në bashkëpunim me të tjerët, nëpërmjet një dialogu të respektueshëm dhe një reflektimi të bashkëndarë, në mundimin e bërë së bashku me ata që çojnë përpara një angazhim të ngjashëm me tonin me entuziazëm të ripërtërirë dhe intuita të reja.

Meditimi

Mbi shembullin e Jezusit, ndërmjetësues shëlbimi, shërbimi ynë për fenë përkthehet para së gjithash në krijimin e marrëdhënieve atje ku prodhohet padrejtësia dhe vuajtja. Vendet e preferuara të misionit tonë janë kufijtë, apo vendet që kanë nevojë për pajtim. Vepra jonë kërkon, në çdo formë të saj, të ndërtohen ura për të favorizuar paqen. Kjo kërkon një kuptim gjithnjë e më të thellë të botës dhe veprës së Hyjit, që vazhdimisht vepron për të krijuar një njerëzim të pajtuar.

Në formimin tonë, përkujdesje e veçantë i jepet dimensionit të dëgjimit të hapur dhe mikpritës për të krijuar atë hapësirë ku tjetri të mund të ndihet i lirë që të bëjë të lulëzojë dhe përpunojë nevojat, mangësitë dhe plagët.

Zbulo si jetojmë si rregulltarë >

Të vlerësojmë të mirën tashmë të pranishme

Metoda jonë e inkulturimit niset nga presupozimi që njerëzimi në mënyrën e tij të të jetuarit është gjithmonë shprehje, i vetëdijshëm apo jo, i bijësisë hyjnore dhe pra meriton të respektohet dhe afrohet me vëmendje për të kuptuar se si Shpirti shfaqet në të dhe lind një të mirë që me kategoritë tona nuk mund ta kuptojmë menjëherë. Jemi aq të stimuluar të studiojmë me durim deri në fund kontekstet në të cilët jetojmë më shumë se sa t’i demonizojmë apo t’i gjykojmë paraprakisht, për të zbuluar dhe për të përshkuar rrugët e panjohura që çojnë të Zoti.

Të eksplorojmë mundësitë

Që në origjinë, dimensioni intelektual është konsideruar thelbësor për çdo shërbim tonin. Gjatë periudhës së formimit marrim instrumentat e nevojshëm për të mësuar të reflektojmë në mënyrë të thelluar dhe sistematik mbi gjendjen njerëzore në dritën e ungjillit, për të përcaktuar arsyet që qëndrojnë në themel, shpirtërore, psikologjike, social-ekonomike dhe politike që vënë në lëvizje njerëzit e kohës sonë dhe të përpunojmë propozime të reja dhe të përshtatshme për të integruar shërbimin për fe me promovimin e drejtësisë në të gjitha aspektet e saj.

Të përpunojmë gjuhë të reja

Të kujdesshëm mbi të rejat dhe novacionin, mundohemi të rikuptojmë fenë tonë në botën që ndryshon. Puna me gjuhët e reja dhe përdorimi i perspektivave të reja është një ushtrim që vazhdimisht vë në diskutim bindjet tona dhe na nxit që t’i riformulojmë jo duke u nisur nga skemat e paracaktuara, por nga përvojat e gjalla dhe të aktualizuara. Mësojmë kështu të mendojmë jo në mënyrë abstrakte, duke u nisur nga konceptet, por sipas marrëdhënieve.

Shiko atë që bëjmë në fushën e kulturës >

Të banojmë paradokset

Pedagogjia injaciane na fton që të mos i mënjanojmë paradokset dhe kundërshtimet, por të bëhemi miq të tyre. Vetë ungjilli është plot me paradokse. Akti më i madh i të gjithëve është ai i kryqit: një shenjë vdekjeje që bëhet simbol i shëlbimit. Zemra e njeriut është një vend plot e përplot me paradokse. Mësimi i të jetuarit të dimensionit të paradoksit është një rrugë për të gjetur dijen dhe për të zhvilluar kreativitetin. Kështu kundërshtimet na vënë në pyetje vazhdimisht të jemi apo të bëjmë? Soditja apo veprimi? Të qëndrojmë me Krishtin apo të jetojmë në botë? Nuk bëhet fjalë të gjejmë një kompromis, por të lihemi të prekemi nga bezdisja dhe nga dykuptimësia që kontradikta zhburgos dhe të vihet në pyetje deri sa të zbulojë domethënien e saj të fshehur.

Të kremtojmë falimentimet

Të jetojmë një falimentim nuk është asnjëherë e pëlqyeshme, mbi të gjitha pasi të kemi punuar me pasion. Të rilexojmë falimentimin dhe ta pranojmë do të thotë ta lëmë veten të vihemi në diskutim, të vijmë në kontakt me natyrën tonë njerëzore më të dobët, të njohim përvujtërinë si rast të mëtejshëm që ta lëmë veten të shëlbohemi nga Zoti. Falimentimi zhvesh nga qartësitë personale dhe nga gjithçka që nuk është thelbësore. Në kuptimin apostolik, falimentimi na ndihmon të empatizojmë me personat që çdo ditë bëjnë përvojën e mos sukseseve, zhgënjimeve, frustrimeve dhe padrejtësive. Kështu mësojmë të respektojmë dhe ta ruajmë të plagosurin tjetër, pa ia mbathur nga frika.

Të përballojmë kundërshtimet

Përballimi i kundërshtimeve (sigurisht i armiqve, por mbi të gjitha i miqve apo nganjëherë i eprorëve) në mënyrë ndërtuese është një ndihmë e madhe për t’u rritur në qëndrueshmërinë tonë dhe në besnikërinë tonë ndaj misionit. Të mësojmë të kërkojmë, të japim dhe të marrim feedback ndërsa punohet së bashku, lejon të përmirësojmë cilësinë e marrëdhënieve tona dhe të veprimit tonë. Injaci në ushtrimet na fton ta marrim seriozisht pohimet e tjetrit, duke mënjanuar t’i gjykojmë apo t’i zvogëlojmë, duke u munduar të kuptojmë se çfarë duan të na komunikojnë me të vërtetë.

Shiko si zhvillohet jeta jonë në bashkësi >